Birkaç Kelam

Her günüm öyle aynılaştı ki yarınımı bilir oldum. Her sabah yeni bir güne başlama heyecanım, yerini acımasız bir yorgunluğa bırakıp gitti. Beni anladığını söyleyenler anlasalar bile sabırsızlıklarına yenik düştüler...Her yeni gün yepyeni bir düş aslında, uyandığımızda tebessüm ettiren, gözlerimizi ışıl ışıl yakan tazecik bir düş... Benim düşüm yok oldu uyuduğumda ve uyandığımda ...

Nefes almaktan yorulduğum bir gün yazmanın yüreğime ne kadar iyi geldiğini hatırladım. Ancak günlük yazmak değildi niyetim, iki kara kapak arasına saklamak değildi içimden dökülenleri... Derdini anlatacak kimsesi olmayanların veya olup da anlatamayanların çaresi olur günlük veya bir alışkanlık.. Günlük yetmedi bana bu sefer.. Derdimi anlatmaktan da yoruldum; hangi konuda olursa olsun yazmaya karar verdim.

Çok sevindiysem, kırıldıysam veya anlamadıysam yaşananları başkalarını da düşünüp yazmaya karar verdim.

Sonunda her günüme benzeyen bugünden başka bir şey yaptım ve inandım ki her günüm başka olacak ;

BUGÜNDEN BAŞKA ...